دلم را به دست عشقت سپردم

همچون درخت بيدی که زلف هايش را به دست باد می سپرد

اما نمی لرزم چون بيد، مستحکمم چون کوه

پيام بسته نيست، آزادم چون پرستو

پس از این کوچ نمي کنم از برت هرگز، چون طعم دوری را چشيده ام

دلم زيبا شده هم چون گل زرد

نمی پژمرم، عشقت زندگی بخش است برايم

و مادامی که زنده ام، عشقت را در دل خواهم داشت

و عقلم را گره زده ام به زريح مهربانيت

پس يقين دار تا آن زمان که چشمم می بيند و راه می روم و نفس هايم فرو می رود

از آن تو خواهم بود مهربان ترينم